ayakkabılarımı giyerken servisin korna sesini duyduğumdu ve bi anda fırlamamdı,sonra iyice düşünmeye başladım ama....

işin içinden çıkamadım.Ne olacak benim halım ya.Anlamlandıramadığım şeyleri unutursam eğer neden varım öyleyse.Bu küçük bi sorundu oysa,ama birden büyüdü sanki.

kime söylesem acaba yanlış anlaşılacağımıı biliyordum en yakın dostum bile sırt çewirmişti böyle bi durumda acaba kime anlatmalıyım napmalıyım??hiç bişi yok aklımda....

oysa sadece nefes alıp veriyordum.ne yaptığım ne oldğum konusunda hiç bir fikrim yoktu.ve dünyayı görmek istediğim gibi görmeye baladım.düşüncede aslında herşeyi yakıp yıkmıştım.ama bir anda elimde ki kahve fincanı aklıma geldi.bir yudum aldım.

we anında eskilere daldım karşılıklı kahve içtiğimiz günler aklıma geldi.hemen cam kenarına oturdum we karın yağışıyla dahada derinlere daldım o mutlu anlarımız okadar güzel canlandı ki gözümün önünde bi an tekrar döndüm eskiye sen şuan ne yapıyordun ki acaba...

Olmayan şeylerin peşinden koşuyor olabilirdim belki.ya da dünyayı kendi görmek istediğim gibi görüp yaşamak istediğim gibi yaşıyordum.ama şuan geri değilde artık ne olacak diye bakıyorum bu dünyaya.belki de en doğrusu bu.evet o karlı havayı hiç unutmuyorum.

ama bir gün senin unutacağını biliyorum bnde bunu başarmalıyım unutmalıyım.senin yaptığını yapmalıyım dünyaya umutlarımı gerçekleştrmek için yetişmeliyim hayatın hızına..sende...

ben de belki bir kırılma noktasında olabiliriz öyle değil mi.Duyumsadığımız onca şey, ayrı şeyler olsa da.Umut yoksa, nefes de yoktur bana göre.Ama belki bir gün dünyanın orta yerinde herşey için ağlayabilirim.sen ne dersim...